صدر المتوهمین

طعم توافق در دنیای نیهیلیستی

شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴، ۰۱:۴۷ ق.ظ

خاک دنیای نیهیلیستی برای پرورش بذر عشق مساعد نیست.

آدمی که از یار و دیار خود دور افتاده، غریب و بی‌قرار، هراسان‌ از اصل و وصل و تسلای خود

سراغ می‌گیرد؛ فاصله‌ی زندگیِ بعد از توافق و زندگیِ قبل از توافق برایش چقدر است؟ 

توی خداحافظ گری کوپر، که ناله‌ی نسلی در گوش نظم نیهیلیستی و نظام قهار غرب بود،

یک جا بگ، لنی را به خطر ارتفاع تذکر می‌دهد. آن‌جا خود رومن گاری می‌گوید:

«نه. مرگ او هم می‌رسد. اما نه آن بالا. مرگ در آن پایین، در شهر، با قانون‌ها...

معلوم است که مرگ همان هم‌رنگی است.» 

بیمِ تحریم و تعرض و جنگ و فقر، بی‌وجه نیست.

اما هیچ‌کس به خاطر ارتفاع روح و علو آرمانش نابود نمی‌شود.

بلای هم‌رنگی، هیمه‌ی هلاکت و فلاکت ماست.

قسم به شرافت دلقک‌ها، که از ماتحت هیچ حزبی ارتزاق نمی‌کنم.

و جز بر سر سفره‌ی قالی‌بافیِ مادرم، و معلمی پدرم، بر هیچ سفره‌ای مهمان نشده‌ام.

اما شوق و شعف شما بعد از توافق، احمقانه است.

در دنیای نیهیلیستی، عهد و ارزش به هیچ گرفته شده،

«صلح نیز بر مبنای ترس از هم بنا می‌شود.»
 

الامور مرهونة باوقاتها. وقتش که برسد کسانی از در هم‌داستانی داخل می‌شوند و

فتح خون و اصالت جنون و تمنای تیغ و شرافت جنگ را در این

نظمِ نیهیلیستی خفه‌کننده، تذکار می‌دهند. آوینی رجعت می‌کند.

«جنگ عالم توهمی عادات را ویران می‌کند.

در عالم رازی‌ست که جز به بهای خون فاش نشود.»

گریزد از صف ما هرکه مرد غوغا نیست          

کسی که کشته نشد از قبیله‌ی ما نیست

  • صدر المتوهمین

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی